پویا عزیزی- در شرایطی که شرع در جایگاه امر قدسی، بر گستره ِخیال ِانسان ِایرانی سایه افکنده است و به همراه ِسنت، در تاریخ ِواپس ماندگیاش آرام آرام میخزد تا چراغ قرمزِ بزرگی در برابر توانِ پرسشگریِ حاصل از شرایط مادی ِمدرناش بنهد و همانطور که از چنین فضایی انتظار میرود، تمام روابط موجود میان جنس نرینه و مادینه، بر اساس سلطهای از پیش تعیینشده و نظمی موجود، زن را در درجهِ دوم اهمیّت انسانی قرارداده تا از این طریق، ستمِ پدر/مرد سالارانه را بر وی اعمال کند. خودآگاهی و خودخواستگی پدیدآمده از این راه، در تحمل شرایط موجود، ستم را مضاعف کرده و راه رهایی را دشوارتر مینمایاند.
فمینیسم ِایرانی امّا در دل ِفرهنگی پدر/مردسالار، که منظم و ماشینوار طولِ تاریخِ حیاتِ جامعه را به آوردگاه کالاپندارگی و مالکیتورزی و ستمِجنسیتی تبدیل کردهاست و سایهِ شرع و دین را نه تنها بر قواعدِ قانون و حکومت، بلکه بر پیشانی ذهن زن و مردِ ایرانی کوبیده است، چه دارد که بگوید ؟ راه عبورش از این تنگنا را در چه می بیند؟ مسیر ترسناک و هراسآور عبور از چراغ قرمزِ شریعت و انحلالِ امر قدسی در ذهن ِخود و در جامعه را چگونه پیموده است یا چگونه خواهد پیمود؟ ادامهٔ این ورودی را بخوانید »
