زدودن امکان فرصت طلبی و مزر آن با حقوق بشر ناب

از آنجایی که بازار چسباندن برچسب بر نویسندگان و کلا فعالان در حوزه سیاست در فرهنگ ایرانی جای ویژه‌ای دارد و این یادداشت نیز به نحوی مواضع سیاسی را مورد تحلیل قرار می‌دهد که در مورد کشتار تعدادی از اعضای سازمان مجاهدین توسط ارتش عراق اتخاذ شده‌اند. نویسنده این یادداشت قبلا خود را از هرگونه ارتباط یا هواداری سازمان مورد نظر بری می‌داند و شیوه تفکرش را نیز خارج از شیوه تفکر مدهبی و سنت سازمان نامبرده می‌داند .

پویا عزیزی – بین اخبار منتشر در روزهای اخیر، بی‌شک خبر تاثر برانگیز حمله گردان‌های ارتش عراق به اردوگاه اشرف [ اردوگاه سازمان مجاهدین خلق ایران در عراق] و ساکنین غیرمسلح آن و در ادامه، کشته و زخمی شدن تعدادی از اعضای این سازمان در صدر اخبار مربوط به ایران قرار گرفت و واکنش‌های بسیاری را برانگیخت. واکنش‌هایی که در میان مخالفان و موافقان مشی این سازمان در سطح جهان متفاوت می‌نمود. البته به جز جمهوری اسلامی ایران که پیام تشکرش را رسما روانه عراق کرد و به جز گروه‌هایی اندک که سکوت را در این ‌باره برگزیدند، کشتار مجاهدین در اشرف به شکل وسیعی محکوم و در سطح جامعه جهانی تقبیح گردید .

حاکمیت دولت عراق برآمده از انتخابات، دخالت های مجاهدین در فضای سیاسی آن کشور، مواضع رهبران سازمان مجاهدین و شیوه اداره اردوگاه اشرف، تعهدات آمریکا به هنگام خلع سلاح اعضای این سازمان و بسیاری موارد دیگر بارها و بارها در مدیای متفاوت داخلی و خارجی منعکس شد و زوایا و گوشه‌های آن روشن گردید. این یادداشت قصد دارد به بررسی سیاسی گوشه‌های پنهان موضوع در میان هیاهوی رسانه‌ای حاضر بپردازد.

اعدام سیاسی، جابجایی ظالم و مظلوم در حکومت اسلامی و راه نجات

پویا عزیزی- اعدام، به عنوان مجازات از دیرباز به گونه‌هایی متفاوت بیش‌تر از سوی حاکمین بر محکومین اعمال شده است و گاه از سوی محکومین بر حاکمین از طریق دست یازیدن به سلاح و کشتار مستقیم. گرچه هر دو از سویهِ کشتار و حذف فیزیکی دیگری حرف‌هایی برای گفتن دارند اما در پس پشت این دو سویه‌گی تضادی مسلم نهفته است که هر دو طرف را وارد مبارزه و بل‌که جنگی خون‌بار می‌کند.

تضادی که در دوسوی خود ناتوانی‌ای را یدک می‌کشد. از یک‌سو ناتوانی حاکم و سیستم اعمال قدرت‌اش در برآوردن نیازها و ایجاد جامعه‌ای سالم و عاری از بروز جرم و در سوی دیگر ناتوانی محکومین در برآوردن نیازهای‌شان و ناچاری در برابر بستگی ِ سیستم حاکم و عدول از ساز و کارهای آن و منجر به کنشی که سوی روبه‌رو آن را جرم می پندارد.

این دوگانگی‌ها در میان تعریف ِجرم و مجازات هم‌چنان در مکان‌ و زمان‌های متفاوت موجود و قابل بررسی است. آن‌چه تاکنون در میان تاریخ‌نگاری حاکمان و محکومین موجود است، دفاع از مجازات در مقابل انجام جرم از سوی حاکمین و مظلوم‌نمایی و آه‌و‌فغان از سوی محکومین در مقابل وجدان‌های بشری به‌خصوص در جایی‌ست که جرم و مجازات چهره‌ سیاسی به خود گرفته و در سپهر سیاست جا می‌گیرد.

دور باطل نظام حقوق سیاسی ایران به مقام رهبری ختم می شود!

مهری جعفری وکیل پایه یک دادگستری است. وی، به مشاوره رایگان برای زنان و سایر گروه های در حاشیه می پردازد و برای دفاع از حقوق زنان، مادران و کودکان می‌نویسد. او که در حال حاضر به قصد ادامه تحصیل در لندن اقامت دارد، به جز از انتشار مجموعه شعر «بی هیچ ترسی از جاذبه ی زمین» و مجموعه در دست انتشار «می خواهم سازم را کوک کنم»، کتابی نیز به نام « قانون در کوهستان» در سال 2008 منتشر کرده است هم‌چنین ترجمه‌های وی از آثار ژولیا کریستوا مجموعه‌ای را فراهم کرده است که در صورت امکان انتشار آن می‌تواند در فضای ادبی و فرهنگی، تاثیرگذار باشد.آن چه در ادامه می اید گفت و گوی پویا عزیزی با وی در باب مسایل قانونی و اصلاحات در چارچوب قانون است.

روز و شب

 

همان اندازه که سکینه را حمایت کردند زندانیان سیاسی را هم حمایت کنند!

گفت وگوی پویا عزیزی با شیرین عبادی 

شیرین عبادی قاضی سابق دادگاه، نویسنده و مدرس ايرانی است. او از نخستین قاضیان زن در ایران و تنها ایرانی است که جایزه صلح نوبل را در سال 2003به دلیل تلاش برای ترویج مردم سالاری و رعایت حقوق بشر و به ویژه حقوق کودکان و زنان در ایران دریافت کرد.

وی در طول دوران کاری در ایران، دفاع از پرونده‌های بسیاری از جمله تعدادی پرونده‌های ملی را پذیرفت، از آن جمله می‌توان به وکالت خانوادهٔ مقتولین قتل‌های زنجیره‌ای(فروهرها)،همین‌طور عزت‌الله ابراهیم‌نژاد که در حمله به کوی دانشگاه تهران کشته شد و زهرا کاظمی عکاس تبعه کانادا که در ایران به قتل رسید را مورد اشاره داشت. او در جریان ناآرامی‌های دانشجویی در سال ۱۹۹۹، شواهد و مدارکی دال بر دست داشتن برخی مقامات حکومتی در قتل دانشجویان دانشگاه تهران ارائه داد که منجر به بازداشت و حبس او برای سه هفته در سال ۲۰۰۰ شد. عبادی وکیل تعدادی از چهره‌های سرشناس فرهنگی و مطبوعاتی بوده است. وی وی هم‌چنین تعداد کثیری از پرونده‌های اجتماعی نظیر موارد کودک‌آزاری را وکالت کرده‌است و در بحث پرونده بین المللی ایران نیز فعال است.

عبادی تاکنون فعالیت بسیاری را برای احقاق حقوق بشر در ایران و در سطح بین‌الملل انجام داده است و توانسته است از دانشگاه های معتبر دکترای افتخاری دریافت کرده  و شهروند افتخاری شهرهایی چون پاریس و جنواست.

قرار گفت‌وگویی با خانم عبادی تنظیم کردیم تا از این طریق نظرات‌شان در مورد مسایل مطرح و گاه مورد مناقشه روز بشنویم. از آن‌جایی که ایشان دارای مشغله‌های بسیار است همکار ما پویا عزیزی به مصاحبه کوتاه تلفنی با وی اکتفا نمود.

روز و شب

چرخاندن سوی فلش برای سرکوب راحت تر

نگاهی به مواضع مشترک اصلاح‌طلبان و حکومت در ایران

پویا عزیزی – دیکتاتوری‌هایی که بر اساس مذاهب شکل‌گرفته اند و در روال معمول‌شان حقانیت مذهب را اساس قاطعیت دیکتاتوریسم‌شان می‌پندارند، معمولا ًاکثریت معترض سرکوب شده‌ای دارند که بخش بزرگی از این اکثریت نیز هم‌چنان به ایدئولوژی همان مذاهب معتقدند، برای سرکوب اعتراضات ناشی از بستگی جامعه و قاطعیت خشونت ورز دیکتاتوری، از روش قدیمیِ چرخاندن سوی اعتراضات مردم به سوی مسائل‌خارجی و یا دشمن‌خارجی ، یعنی حرکت دادن مردم به سوی مبارزه با دیگری برای دوام بیش‌تر دیکتاتوری‌شان استفاده می‌کنند و در مواردی هم تاکنون نتیجه گرفته اند.
دیکتاتوری‌های مذهبی برای رهانیدن ٍخود از نقطه‌ مقابل اعتراضات مردم به فرافکنی روی‌آورده و معمولا کشورهای دیگری را بانی و مسبب اتفاقاتی می‌دانند که در کشورشان افتاده است و از این طریق توده‌های معترض را در پیکار و صحنه‌های متفاوت اعتراض علیه کشورهای دیگر سازماندهی فکری و تبلیغاتی سیستماتیک کرده تا سوی پیکان اعتراض را فریب‌کارانه به سوی دیگری تغییر دهند و از طریق این چرخش سرگرم کننده با فراغ‌بال بیش‌تری به سرکوب و محکم‌تر کردن پایه‌های حکومت‌شان بپردازند. حالا آن دیگری اسراییل باشد یا آمریکا، شوروی باشد یا انگلیس، مجاهدین خلق باشد یا هرگروه دیگری برایشان فرقی نیست. مهم این است که تمام مشکلات معیشتی و سیاسی کشور زیر سر این ها و امثال این‌ها باید باشد. مساله‌ی مهم دیگری است. دیگری‌ای که مردم باید تمام فریادها و فشارهاشان را بر سر او خالی کنند.