جنبش سبز بت واره ای دیگرپوش!

پویا عزیزی – تازه دوسالی گذشته است از روزهایی که نسلی بغض های فروخورده سی و اندی ساله و سرخوردگی هایش را در شعار «کروبی (یاموسوی) بت شکن ، بت بزرگ رو بشکن !»  یا «موسوی ، کروبی رای منو پس بگیر!»  دیده بود و در انتهای این شعارها گویا این نهفته گی را نمی دید که دیگری را ابژه ی این شکستن می کند و خود صرفا به تشویق گری پرشور و هیجان و بوقچی ای می ماند که نه تنها در میدان این بازی مهاجم نیست؛ بل که مدافع هم نیست و اصلا او تنها «هوادار» است و فاعلیت خود را دارد به کناری می نهد.

هواداری با شورو هیجان بسیار که به شدت از دیگری ای که ابژه ی هواداری است می خواهد گلی را به ثمر برساند و احتمالا جمع هواداران را غرق در جشن و سرور کند. اما واقعیت تاریخ طنز تلخی داشت.

عدم نگرش دموکراتیک و اتخاذ استراتژی های قدرت طلبانه

ضرورت تشکیل خط سوم مبارزاتِ دموکراسی خواهی

پویا عزیزی - آنچه امروزه به شکل پررنگی حرکت اعتراضی مردم ایران را سازماندهی و برنامه ریزی می کند، اپوزیسیون داخلی نظام جمهوری اسلامی یا همان اصلاح طلبان هستند که ترجیح داده اند عنان رهبری این حرکت را به میرحسین موسوی و مهدی کروبی سپرده و خود در نقش اتاق های فکر و مشاوران این دو ،و از طریق بیانیه ها و اظهارنظرهای این ها توده های معترض ایران را گرد حرکت مبارزاتی خود وحدت بخشند و هم اکنون بیش ترین هزینه ها را نیز می پردازند .

سوی دیگر اردوگاه اپوزیسیون بیرون از نظام جمهوری اسلامی است که تقریبا از زمان شکل گیری این جمهوری یا سالهای ابتدایی ِ آن به مبارزه مستقیم با آن پرداخته و خواهان براندازی است و همچنان در راه این خواسته مبارزه کرده و هزینه های گزاف پرداخته  و می پردازد و اپوزیسیون داخلی را بخشی از نظام جمهوری اسلامی تلقی کرده، اقدامات و مبارزات آن را نه در راه رهایی توده های متفاوت مردم ایران ، بلکه راهی برای برون رفت نظام از خطر واژگونی و در هم شکستن ، زیر فشار مردمی می داند و می پندارد که در حرکت اعتراضی اش تنها و تنها دارد برای ماندگاری سیستماتیک نظام پیشین کوشش می کند .

اگر چه بیانیه هایی که از سوی سران اصلاحات و برخی گروه های بیرون از نظام صادر می شود پس زمینه هایی از دموکراسی خواهی را به همراه دارد اما اخلاق کلی ِ این گروه ها مادام که به حرکتی همدلانه بر مواضع مشترک دموکراتیک نرسد راه به اخلاق دموکراتیک نخواهد برد؛ چرا که از یک سو اصلاح طلبان هرگونه روابط و همدلی با گروه های دیگر را منجر به زیر ضرب برده شدن اصل حکومت و اصول نظام میدانند و از سوی دیگر نیز گروه های بیرونی همگامی با اصلاح طلبان را برگشت به تجربه ی تلخ تاریخی انقلاب 57 پنداشته و انچه از دل این استراتژی بیرون می آید را منجر به دیکتاتوریسم دیگری می دانند که خواه ناخواه خواسته های توده های متفاوت و طبقات جامعه ی رنگین ایرانی را که سرشار از قومیت ها، ادیان، و فرهنگ های متفاوت است بر اورده نخواهد کرد و دوباره به استراتژی حذف و سرکوب روی خواهد آورد .

چرخاندن سوی فلش برای سرکوب راحت تر

نگاهی به مواضع مشترک اصلاح‌طلبان و حکومت در ایران

پویا عزیزی – دیکتاتوری‌هایی که بر اساس مذاهب شکل‌گرفته اند و در روال معمول‌شان حقانیت مذهب را اساس قاطعیت دیکتاتوریسم‌شان می‌پندارند، معمولا ًاکثریت معترض سرکوب شده‌ای دارند که بخش بزرگی از این اکثریت نیز هم‌چنان به ایدئولوژی همان مذاهب معتقدند، برای سرکوب اعتراضات ناشی از بستگی جامعه و قاطعیت خشونت ورز دیکتاتوری، از روش قدیمیِ چرخاندن سوی اعتراضات مردم به سوی مسائل‌خارجی و یا دشمن‌خارجی ، یعنی حرکت دادن مردم به سوی مبارزه با دیگری برای دوام بیش‌تر دیکتاتوری‌شان استفاده می‌کنند و در مواردی هم تاکنون نتیجه گرفته اند.
دیکتاتوری‌های مذهبی برای رهانیدن ٍخود از نقطه‌ مقابل اعتراضات مردم به فرافکنی روی‌آورده و معمولا کشورهای دیگری را بانی و مسبب اتفاقاتی می‌دانند که در کشورشان افتاده است و از این طریق توده‌های معترض را در پیکار و صحنه‌های متفاوت اعتراض علیه کشورهای دیگر سازماندهی فکری و تبلیغاتی سیستماتیک کرده تا سوی پیکان اعتراض را فریب‌کارانه به سوی دیگری تغییر دهند و از طریق این چرخش سرگرم کننده با فراغ‌بال بیش‌تری به سرکوب و محکم‌تر کردن پایه‌های حکومت‌شان بپردازند. حالا آن دیگری اسراییل باشد یا آمریکا، شوروی باشد یا انگلیس، مجاهدین خلق باشد یا هرگروه دیگری برایشان فرقی نیست. مهم این است که تمام مشکلات معیشتی و سیاسی کشور زیر سر این ها و امثال این‌ها باید باشد. مساله‌ی مهم دیگری است. دیگری‌ای که مردم باید تمام فریادها و فشارهاشان را بر سر او خالی کنند.