حزب تودهء ایران، اسطوره اپورتونیسم

نکته: مطلب حاضر به سفارش سایت بی بی سی نگاشته شد و برای ویژه نامه حزب توده ایران، به موقع هم  برایشان ارسال شد. در وهله اول نزدیک به 500 کلمه از آن را مشمول قیچی کردند و ضمن موافقت ناچار نویسنده با این اب رفته گی، دوباره منتشر نکردند و در پی گیری های بعدی اعلام کردند که ادیتوریال نیاز به ادیت های دیگری دارد. مطلبی که با استانداردهای لازم و در حد امکان نوشته شده بود. این گونه است بی بی سی فارسی! از این بابت جهت دسترسی شما خواننده گرامی در وب سایت شخصی نویسنده منتشر می شود. پویا عزیزی

حزب توده^ء ایران، اسطوره^ء اپورتونیسم

نگاهی اجمالی به کارنامه حزب توده^ء ایران و مواضع این تشکیلات نسبت به اعتراضات زنان در سال 1357

پویا عزیزی – بررسی دقیق مواضع حزب توده ایران و بررسی کارنامه آن در برخورد با مسایل زنان، نیازمند یک پژوهش تاریخی و مشاهده تمام اسناد به جامانده از آن دوران است. کاری که در مقطع فعلی به دلیل پراکندگی این اسناد و عدم دست­رسی به تمامی یا بخش عمده­ای از آن اسناد، و در مقطع زمانی کوتاه، برای من به عنوان نویسنده این یادداشت مقدور نبوده است.

به همین خاطر، سعی بر آن داشته­ام که از آن­چه در اختیار بوده است به درستی و تا حد امکان استفاده کنم. حوزه موضوعی بررسی، طبیعتا این اجبار را برای نگارنده دارد؛ که در اینجا به تاریخ­چه تشکیل و کارنامه عمل­کرد این تشکیلات نپردازد. به همین دلیل که از حوزه بررسی­اش، طبیعتاً خارج بوده است.

خدمات و دست­آوردهای مبارزات حزب توده، در ایجاد سنت روشنفکری و سنت سیاسی چپ در ایران، بیش از آن، برجسته و روشن است که به چشم تیزبین تاریخ نیامده باشد. از همین رو اگر به اجمال و به سرعت از مسایلی عبور کرده و فهرست­وار به آن­ها اشاره شده است، شاهدی بر این مدعا نخواهد بود که نگارنده، آن­ها را نادیده گرفته و یک­جانبه به قاضی رفته است.

به هر روی کلیه دعاوی و وقایع ذکر شده به عنوان بخش­هایی از تاریخ و از منابع معتبری که بیشینه، توسط انتشارات خود حزب منتشر شده ­اند، مورد استفاده و ارزیابی قرار گرفته اند.

فرازهایی از سخنان امام و شرح ارمان هایشان در بهمن 57

این قدر ضعیف النفس نباشید! اینها که فرم واقعی را از فرم مقوایی ترجیح میدن، اینها از اسلام اطلاع ندارن، اونها که می گن نِمی شَد اسلام را در این زمان مقوا کرد برای اینکه اسلام را نشناخته اند نمی فهمن چه میگن! یکی از اموری که باید بِشَد همین مقواست که خواهد شد .

ما همونطور که میخوایم زَندگی مادی شما مقوایی بَشه، زَندگی معنوی شما هم میخوایم مقوایی بَشه، دلخوش نباشید که مسکن فقط مقوایی بَشه، آب و برق را مقوایی میکنیم، اتوبوس را مقوایی میکنیم، دلخوش به این مقدار نباشید. معنویات شما را، روحیات شما را عظمت مقوایی میدهیم، شما را به مقام مقواییت میرسانیم. معذلک خود ما از ابتدا مقوایی بودیم و آنها هم بودند. اینها هم که از ابتدا نبودند بدانند که ما از ابتدا بودیم. لکن همه باید مقوایی باشند. اسلام هم از ابتدا مقوایی بود. 

جنبش سبز بت واره ای دیگرپوش!

پویا عزیزی – تازه دوسالی گذشته است از روزهایی که نسلی بغض های فروخورده سی و اندی ساله و سرخوردگی هایش را در شعار «کروبی (یاموسوی) بت شکن ، بت بزرگ رو بشکن !»  یا «موسوی ، کروبی رای منو پس بگیر!»  دیده بود و در انتهای این شعارها گویا این نهفته گی را نمی دید که دیگری را ابژه ی این شکستن می کند و خود صرفا به تشویق گری پرشور و هیجان و بوقچی ای می ماند که نه تنها در میدان این بازی مهاجم نیست؛ بل که مدافع هم نیست و اصلا او تنها «هوادار» است و فاعلیت خود را دارد به کناری می نهد.

هواداری با شورو هیجان بسیار که به شدت از دیگری ای که ابژه ی هواداری است می خواهد گلی را به ثمر برساند و احتمالا جمع هواداران را غرق در جشن و سرور کند. اما واقعیت تاریخ طنز تلخی داشت.

سرنگونی رژیم، تنها راهی است که تهدید نظامی و جنگ را منتفی می کند!

پویا عزیزی – امروز و در شرایطی که سلطه مسلم و تمام عیار یک حکومت ایدئولوژیک – مذهبی، با گروه ها و دسته های سیاسی فاسد، دزد و جنایتکار و دسته ها و گروه های نطامی تا دندان مسلح اش، با دست ها و یونیفورم های رنگین شان از خون خلق، روز به روز گسترده می شود و دایره اختناق و جنایت را گسترده تر می کند.
در شرایطی که فقر اقتصادی و فرهنگی توده های متوسط، روبه پایین و پایین جامعه را هر روز، بیش تر تحت فشارهای متفاوت قرارداده و رژیم جنایت پیشه اسلامی نیز با اتکا به طرح آزاد سازی قیمت ها و به همراه آن دست انداختن دزدانه به سرمایه های ملی و خارج کردن آن ها از کشور، این فقر را مسلم تر می کند.
در شرایطی که قیام مردم ایران علیه استبداد و دیکتاتوری ولایی به شدت سرکوب شده است و رژیم نه تنها به گشودن گلوله در خیابان ها اکتفا نکرده است ، بلکه زندان ها و بازداشت گاه ها را مملو از معترضینی کرده است که تمامی حقوق انسانی شان پایمال شده است. نه تنها هم چون تمام دوران حکومت اش با کشتار و شکنجه و شلاق و اعدام و تجاوز، بل که با فیلترینگ گسترده رسانه ها، با شنود خط های موبایل و تلفن و انجام عملیات و تورهای اطلاعاتی و امنیتی، جریان مبارزه را در ایران به شدت مختل کرده است.
در شرایطی که شکاف میان ظبقه بالای حاکمیت هر روز بیش از روز گذشته خودنمایی کرده و تلاش برای پوشش دادن و کش ندادن آن از سوی جناح های مختلف حکومت بی ثمر و تلاشی عبث می نماید و رژیم را به درستی در سراشیبی اضمحلال و سقوط از یک سو و یا جنگ افروزی و نظامی گری از سوی دیگر قرارداده است؛ چنان که هر دستی به شعبده از آستین در می آورد کارگر نمی افتد.
در شرایطی که جنبش موسوم به جنبش سبز و رهبران و شورای هماهنگی شان بدون ارائه هیچ گونه راهکار مسلم مبارزاتی، پس از کش و قوس های بسیار، فضا را به سلطه پوتین و تفنگ بر خیابان وانهادند و دست آخر خود نیز در مهلکه ای که ساخته بودند گرفتار آمده اند.

جنبش زنان در ایران، اتوپیای دوگانه و اپورتونیست‏‌هایش

پویا عزیزی – یادداشت تازه «نوشین احمدی خراسانی» به‌عنوان نماینده قشر بورژوا و خرده‌بورژوایی جنبش زنان که‌‌مبارزات کمپینی و مشی اصلاح‌طلبانه «فشار از پایین و چانه‌زنی در بالا» را پیش از این اتخاذ کرده بود و خود به بهانه  یادداشت «شعله ایرانی» با عنوان «ضرورت همدستی شفاف جنبش‌های زنان علیه زن‌ستیزی و نظامی‌گری در منطقه» نوشته شده است، دری به فضایی دیگر گشود که بی‌شک حاصل اتفاقات اخیر جامعه ایران، و متاثر از مازاد رخدادی است که پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران در سال ۱۳۸۸ واقع شده‌اند.

خروج، حذف و طرد اصلاح‌طلبان از حاکمیت و ساختار قدرت، امید حامیان مشی «‌فشار و چانه‌زنی‌» را به نا‌امیدی‌ای محض بدل کرده و بخش‌هایی از تحول‌خواهان حامی این مشی را که به هر دلیلی، تاکتیکی یا استراتژیک از آن حمایت می‌کردند، نا‌امید و شور و شوق‌شان را به یاس و سکوتی معنادار بدل کرده است؛ یاس و سکوتی که در پی شکست‌های سیاسی-اجتماعی پی‌درپی به‌وجود آمده است و پس از این نیز دیگربار و در شرایطی دیگر، برای دیگران در هرجای جهان تکرار خواهد شد. چرا که جنبش‌های اجتماعی با خواست تحول در جامعه به ناچار در گریبان سیاست حاکم می‌افتند و تلاش‌شان برای تحقق خواست‌های‌شان از راه‌های متفاوت از جمله قانع کردن طرف مقابل یا کسب قدرت سیاسی برای اعمال آن خواهد بود. تلاشی که چنان‌چه به هیچ‌کدام از دو مورد قانع کردن (تحمیل به حاکمان) و کسب قدرت (اراده‌گرایانه) ختم نشود، بی‌شک شایسته کلمه شکست خواهد بود.

با این مقدمه به بررسی نظریات نوشین احمدی خراسانی و بخش نامبرده از جنبش زنان در ایران خواهم پرداخت.